فوتبال آبادان در گذر زمان،   قسمت هفدهم

پرواز شاهین، روایتی از تولد یک مکتب در فوتبال آبادان

۲۱ تیر ۱۴۰۵/ تاریخ فوتبال آبادان

در میانه دهه سی خورشیدی، تیم کارگر آبادان  در فوتبال این شهر بابازیکنانی چون عباس عریانی پور، اکبرفریدون، خلیفه دیل بهبهانی، صفرشهریاری، داوودمحسنی، حبیب الله زیرک، محمودزارع(کاپیتان)‌، اکبرفریدنی، رجب ملحانی، غلامحسین‌ چرومی‌و یدالله هاتفی حرف اول و آخر را میزد. 

 این شهر در تپشِ یک تغییر بزرگ بود؛زمانی که فوتبال ازکوچه‌ پس‌ کوچه‌های شهر، قدم به دوران شکوه وسازمان‌ یافتگی گذاشت. حضور دکتر کرامی‌در شهر، دریچه‌های تازه‌ای را گشود و در این میان، انتقال عبدالرضا موزون—مدافعی که از شاهینِ اصفهان آمده بود—به اداره فرهنگ و دبیرستان رازی، سرآغاز یک حرکتِ ماندگار شد.

کلاس‌های دبیرستان رازی، آن روزها فقط جایگاه درس و مشق نبود؛ آنجا اتاق فکرِ فوتبالی بود که قرار بود تاریخ‌ساز شود. در جلساتی که با حضور بزرگانی چون جعفر نامدار، عبدالرضا موزون (نماینده شاهین تهران)، پرویز دهداری و از سوی بازیکنانِ تیم جم، مردانی نظیر حسنعلی‌خوشنام و عبدالمجید فخروییان برگزار می‌شد، همه‌چیز برای تحولی بزرگ آماده گشت. نتیجه‌ی این هم‌افزایی، در سال ۱۳۳۴ به ثمر نشست و تیم قدیمی‌«جم» با پرچمی‌تازه به نام «شاهین آبادان» به میدان آمد.

شاهین، تنها یک نام نبود؛ مکتبی بود که در آن، تجربه در کنار جوانی معنا می‌شد. پرویز دهداری که در سطح اول تهران می‌درخشید، هر زمان که نیاز بود به آبادان می‌آمد تا نبض تیمش را در دست بگیرد و این حضور، به شاهین ابهت وصلابتی مثال‌زدنی می‌بخشید. سرانجام در سال ۱۳۳۶، این تلاش‌ها به بار نشست و شاهین با شکست دادن تیم «کارگر» در فینالی به‌یادماندنی، برقله فوتبال آبادان ایستاد!

آن روزها، نبضِ موفقیت شاهین در گروی دو تیمِ پایه‌ساز یعنی «جم» و «الوند» بود. ماشاالله هاشمی‌با تیزبینی در تیم الوند، جوانانی جویای نام را تربیت می‌کرد که در رقابتی فشرده و عاشقانه برای پوشیدن پیراهن تیم بزرگسالان می‌جنگیدند. این همان رازِ ماندگاری بود؛ پیوندِ ناگسستنی میان «تجربه‌ی بزرگان» و «انگیزه‌ی جوانان» که باعث می‌شد شاهین همواره تیمی‌جوان، منسجم و شکست‌ناپذیر باقی بماند.

تیم قهرمانِ سال ۱۳۳۶ که اسطوره‌هایی چون بهرام عابدیان، گارنیک گریگوریان، حسنعلی خوشنام، حمید جاسمیان، محمدعلی هوشیانی، غلامرضا صفریان، محمدباقر ترابی، حمید برمکی، عبدالمجید فخروییان، رضا علمداری و دیگر یاران را در خود داشت، تنها فاتح یک جام نبود؛ بلکه تیمی‌بود که راه و رسمِ عاشقی در زمین فوتبال را به نسل‌های بعد از خود آموخت.

✍️ جلیل صفری